تبليغاتX
دل نوشته های ممنوعه


دل نوشته های ممنوعه

ما به دنیا اومدیم دنیا به ما نیومده

 

سلام به روی ماهتون

 

بسی ناامید و نگران میباشیم  وبیم داریم از آینده خویش زیرا تمامی دوستان کم کم دارند به خانه بخت

میروند و ما همچنان در رویایمان در فکر شاهزاده ای با اسب سپید سیر میکنیم و سالهاست منتظریم

ولی این کره خر با الاق هم نمی آید آه خدای من  نمیدانیم چرا فقط برای ما شوهر نیست همین چند

شب پیش بود که به جشن عروسیه دوستمان دعوت شدیم کمی به تفکر عمیق فرو رفتیم و با خود

گفتیم دوستمان هم خر شد

 ای دل غافل..

همین دختر خواهرمان که هنوز به دنیا نیامده است و 1ماه دیگر چشم به دنیا میگشایدبرایش

خواستگار آمده حال  اطرافیان از من توقع دارند من افسرده نشوم

و فقط درس بخوانم آخر مگر میشود؟ شما بگویید چگونه

ما که دیگر امیدی به زندگی نداریم 

هم اکنون نیازمند امیدهای سبزتان هستیم

 

خوشحالی نوشت :فرزاد فرزین داره میاد اراک کنسرت داره رفتم ۶تا بلیط خریدم

ذوق مرگی نوشت: ۱ماه دیگه خاله میشم

                                       *******************************

 

 

·       درروزهایی که دلم شکسته بود

·        

·       یاد حرفای پدرژپتو به پینوکیو افتادم که میگفت

·       پینوکیو چوبی بمان انسان ها سنگی اند دنیایشان قشنگ نیست...

·       اما این روزها آرامم..آنقدر که از پریدن پرنده ای غافل نشده و در هیچ  خیابانی گم نمیشوم

·       این روزها آسان تر از یاد میروم

·       آسانتر فراموشم میکنند...

·       میدانم اما شکایتی ندارم

·       آرامم گله ای نیست..انتظاری نیست اشکی نیست...بهانه ای نیست

·       این روزها تنها آرامم یک وحشی آرام

·       آنقدر آرام که به جنون چندین ساله ام شک کردم

·       میترسم نکند مرده باشم و خودم هم ندانم!!

·       مینویسم دوستت دارم و قایمش میکنم..تو به درد زندگی نمیخوری

·       تورا بایدنوشت و گذاشت وسط همان شعرها و قصه هایی که ازآنجا آمدی

دلم یک غریبه میخواهد که بیاید و بنشیند فقط سکوت کند و من هی حرف بزنم...

 

تا کمی کم شود اینهمه بار!بعد بلند شود برود انگار نه انگار........
تاريخ چهارشنبه بیست و هفتم اردیبهشت 1391سـاعت 0:45 نويسنده farnoosh| |

در سرزمین من..

 

هیچ کوچه ای به نام هیچ زنی نیست..

 

و هیچ خیابانی..

بن بست ها اما......فقط زن هارا میشناسند انگار..

 

درسرزمین من ..

 

سهم زن ها ازرودخانه ها

 

تنها پل هایی است که پشت سر آدم ها  خراب شده اند..

 

اینجا نام هیچ بیمارستانی مریم نیست..

 

اما تخت های زایشگاه ها اما پراز مریم های درد کشیده ای است

 

که هیچ یک مسیح را آبستن نیستند..

 

من بین زن هایی بزرگ شدم

 

که شوهر برایشان حکم برائت از گناه را دارد

 

نمیدانم چرا شعار از لیاقتم "صداقتم" نجابتم میدهی

 

تویی که میدانم

 

اگربدانی بکارتم به تاراج رفته.....انگ هرزه بودن میزنی و میروی

 

اما بگرد پیدا خواهی کرد...

 

این روزها صداقت لیاقت و نجابتی که تو میخواهی زیاد میدزدند..

 

امروز پول تن فروشیم را به زن همسایه هدیه کردم تا آبرو کند....

 

برای نامزدی دخترش .....و در خود گریستم....

 

برای معصومیت دختری که بی خبر دلش را به دست مردی سپرد

          

           که دیشب تن سردم را هوسبازانه به تاراج برد...

 

و بی شرمانه میخندید ازین پیروزی..

 

روی حرفم/دردم با شماست:

 

اگر زنی را نمی خواهید دیگر

 

را برایش قصد تهیه زاپاس را دارید

 

به او مردانه بگو داستان از چه قرار است

 

آستانه درد او بلند است...

 

.......یا می ماند یا می رود

هردو درد دارد....

 

                            اینجا زمین است حوا بودن تاوان سنگینی دارد.

 

                                                                             (ناشناس)               

تاريخ جمعه بیست و یکم بهمن 1390سـاعت 13:50 نويسنده farnoosh|

هیچ......


                            حرفی برای گفتن نیست و زندگی میگذرد 


لبخند بزن بدون انتظار پاسخی از دنیا ...


بدان و باور کن روزی آنقدر شرمنده خواهد شد


که به جای پاسخ به لبخندهایت به تمام سازهایت خواهد رقصید...

 

                                                                                              (   چارلی چاپین)


باران باش و ببار و نپرس پیاله های خالی ازآن کیست..

                                                                 فقط ببار..

                                                                           ( کوروش کبیر)


باز باران با ترانه میخورد بر بام خانه

    خانه ام کو خانه ات کو؟

       آن دل دیوانه ات کو؟

           روزهای کودکی کو؟

       یادت آید روز باران گردش یک روز دیرین !

          پس چه شد؟

                      دیگر کجارفت؟

    کودک خوشحال دیروز غرق در غم های امروز...

     یاد یاران رفته از یاد

            آرزوها رفته برباد

              باز باران میخورد بر بام خانه

                 بی ترانه بی بهانه

                     شایدم گم کرده خانه......

  

  صبر کن سهراب!

            گفته بودی قایقی خواهم ساخت ...

                  قایقت جا دارد ؟

                         من هم از اهل زمین دلگیرم.....


سخت است یک رنگ ماندن ...

   در دنیایی که مردمش

     برای پررنگ شدن ...

                           حاضرند هزار رنگ باشند...

 

 

 

تاريخ پنجشنبه ششم بهمن 1390سـاعت 22:1 نويسنده farnoosh| |


دست جادویی شب


در به روی من و غم میبندد.


میکنم هرچه تلاش او به من میخندد


دیرگاهیست:


که چون من همه را


رنگ خاموشی در طرح لب است


جنبشی نیست دراین خاموشی


دست ها پاها در قیر شب است....


(مرگ رنگ)


 سهراب سپهری

تاريخ سه شنبه یکم شهریور 1390سـاعت 12:17 نويسنده farnoosh| |

MisS-A